Tussen en in de ontwateringsgreppels van 50 jaar geleden staan spontane wilde wilgen. Veel zijn omgevallen of gespleten. Op afgezaagde stronken schieten nieuwe waterloten halsstarrig omhoog. Het bos leeft altijd.

Vandaag lekker op de fiets. Op de terugweg van een zakenbespreking. Ligt er tussen Stad en Haven op het Starleypad een boom op z’n kant. Beverschade!

Je fietst het dorp uit. Het Waterlandse bos in. Langs Overgooi. Op een onzichtbare parallelle route gaat ons een ruiter voorbij. Zo nu en dan vertoont ze zich in een doorkijkje.

We vervolgens onze door toeval bepaalde fietsroute en kiezen er niet voor door het Kromslootpark te gaan, maar de blauwe corridor van de gracht te volgen. Richting De Marken.

Eerder deze week verjubelde mij de om-geknaagde knotwilg aan de Lange Wetering. Beversporen uit de wildernis op fietsafstand in Almere. Vlak daarna kreeg ik ook deze bijzondere wilgentwee-eenheid in het oog. Dat liet mij niet los.

Wie de stad doorkruist komt ze regelmatig tegen in de groene tongen. Maar hier grazen zo’n tweehonderd schapen ook al aan de Dijkmeent in Almere Haven. Het met tijdelijk hekwerk afgezette graasgebied grenst aan één kant direct aan de tuintjes van de bewoners. Zo dichtbij kan de natuur in Almere komen. De herder en herderin zitten even verderop in het gras en stoeien met hun twee honden. Het is een plaatje, vinden ook de voorbijgangers. En stukken beter dan een brullende maaimachine.

Aanstaande woensdag opent in Almere Haven het Upcyclecentrum. Niet zomaar een doorsnee recycling perron, maar een overdekte milieustraat gericht op hergebruik en educatie.

Dit bochtje in het fietspad had je ook in Gelderland kunnen aantreffen. Of Beieren. Of waar dan ook in de wereld. Rijpe bomen langs een slingerend pad. De zon prikt met moeite door het dichte bladerdak en wat ontstaat is een oase van schaduw en koelte. Ja, dit was in Almere. Was.

Daar waar het idyllisch fietspad zich een ooit kronkelende weg zocht door open laagland om dan ineens omarmd te worden door metershoge bomen, daar rest nu slechts een zanderige vlakte. En straks een zwarte asfaltplak, nog slechts gemotoriseerd verkeer ten dienst.

Zomaar op een zaterdagmiddag razendlekkere live jazz en gevarieerde kunst aan de muur. Binnenlopen, biertje, praten en genieten. Haven bruist, maar weinigen weten het.

Kasteel Almere krijgt een bestemming. Zo leest het in de media. Niet alleen de Almeerse. Maar ook de Flevolandse. Ook Omroep Flevoland kan zich niet afzijdig houden, in weerwil van hun weerzin. Het wordt nog bonter. Landelijke media melden dat Kasteel Almere onderdeel wordt van het nieuw te bouwen fantasiepark Witchworld.

Over smaak valt niet te twisten en kunst is boven alle twijfel verheven. Dus kan het maar zo gebeuren dat er iemand een apert lelijk bouwsel in de Havenkom laat zetten. Zelfs de honden durven er hun poot niet voor optillen. Het is een cadeau voor de stad van iemand die ook al straat na straat met onverteerbaar lelijke sociale woningbouw door de stad heeft gestrooid. Weinig koesterbare diversiteit in die woningbouw. Lelijk of mooi, smaken verschillen, maar wel een goed kunstwerk. Want het maakt de tongen los.

De eerste stop is bij mij om de hoek, de Kwelbeek tussen de Hoekwierde en villawijk De Velden. Wat is een kwelbeek?

In de Oostrand van Almere Haven is het gedachtegoed van de stadsontwikkelaars veel beter bewaard gebleven dan in het westen. Naar verluidt wonen er aan deze kant nogal wat ambtenaren....

Haha, wat moesten ze lachen in het Gooi. "In Almere bouwen ze Blaricum na, dat wordt nooit wat." Jammer voor die Gooiers, ze kregen ernstig ongelijk. Overgooi is schitterend en in veel opzichten stukken mooier dan Blaricum.

Als vanzelf fiets je tegen de oostgrens van het dorp aan. Op het stukje waar een nieuwe aansluiting komt van de Noorderdreef naar de A6.

Dit stukje Almere Haven ligt verscholen tussen dreef en gracht. Vooral bekend bij honden, hun eigenaren en fietsers. Anders kom je er niet.

Wat een upcyclecentrum anders is dan milieustraat is heus niet iets voor beroepsgedeformeerde afvalinzamelaars. In Almere is het voor alle inwoners van het stadsdeel namelijk een vanzelfsprekendheid. Afval is grondstof of al meteen een halffabrikaat. En ik ga ervan uit m'n dak. Yep.

Bye bye bridge. Klinkt als een liedje. Maar niets muzikaals kenmerkte het onvoorstelbare geweld waarmee het Havendreef viaduct over de A6 werd weggesloopt.

Binnen een paar weken verschiet de natuur van kleur. Winters grijs en grauw maakt plaats voor lentegroen. In de groen-blauwe stad Almere voltrekt zich de gedaantewisseling in het zicht van iedereen. Vijftig tinten groen op vijf minuten gaans van eender welke straat.

Met de inwoners in gesprek over heikele onderwerpen, de raad durft het aan. In Almere Haven over de kustzone, in Almere Stad over Schateiland. En ook in het stadhuis zelf was een ronde tafelgesprek over kunst en cultuur. Een vol programma en dus werd het laat.

In het verre Oosten van Almere liggen de Waterlandse tuinen. Een fabelachtig mooi ontworpen volkstuincomplex, dat inmiddels schitterend volgroeid is en door de bewoners zeer goed wordt onderhouden.

Nu is het hier nog groen, maar dat verdwijnt. Ook hier, wat nu nog Wierdenpark heet. Ik ben er helemaal, totaal en uitdrukkelijk tegen dat onze gemeente steeds stukjes van de groene structuur van Almere afsnoept om er woningbouw in te realiseren.

© Copyright 2010-2018  -  DagAlmere is een activiteit van Bart Buijs | Prospero.  -  KvK GEF 59646837

Deze website heeft een informatief karakter, er kunnen geen rechten aan worden ontleend. De foto's en teksten op deze website zijn door Bart Buijs vervaardigd. Ik vraag u het intellectueel eigendom te respecteren en de werken niet te gebruiken zonder uitdrukkelijke voorafgaande toestemming.