Share

DagAlmere verhaalt over de bestaande stad Almere. Over het wonen, de mensen en de natuur.
Het zijn de observaties van fotograaf en schrijver Bart Buijs. DagAlmere gaat over alles wat hem boeit.
Special: Tussen oktober 2017 en april 2018 volgde Bart zes maanden lang het politieke bedrijf in Almere. Daar kom je dus veel verhalen over tegen. Ik maakte ook veel foto's, maar de meeste daarvan heb ik vanwege de komst van de nieuwe raad er vanaf gehaald.

Baaituin

In elk stadsdeel van Almere zijn er moestuinen. Ook al bestaat het grootste deel van de stad uit 'huizen met een tuintje', op alle dagen van de week zie je noeste werkers met gekromde ruggen in hun tuintje werken. Bonenstaken, eerst nog sprietig en naakt gaan alras schuil achter welig tierend groen. In kaarsrechte vakjes, afgescheiden door paadjes van wispelturig straatwerk, een veelheid van teelt. Bonen, ui, wortel prei, stam-, stok- en snijbonen. En ook heel wat zoetigs en fruitigs. Kleine paradijsjes met vers-producten waar geen enkele buurtsuper tegen op kan. Ach, had ik maar wat meer tijd.

 's Morgens vroeg is de fietstocht voor DagAlmere toch het meest vruchtbaar en aangenaam. Het licht mooi, de zon laag, dauw op het gras en op de bladeren. Heerlijk, natte schoenneuzen. Je komt weinig mensen tegen. En die je tegenkomt kun je een goede dag bezorgen. Als je ze welluidend een goede morgen wenst, lijken ze op te schrikken uit hun ingetogenheid en reageren ze minstens even vrolijk. Nou ja, meestal dan.

Hier in de Baaituin stond ik voor een dichte deur. Eigenlijk werd ik door de hoge haag nieuwsgierig. Een zo hoge natuurlijke omheining, wat voor geheimzinnigs speelt zich daarachter af? Daar kom je snel achter, er staat een bordje naast de ingang. Maar de poort is hermetisch gesloten. Glurend door de kieren zie ik een fiets staan. Of die daar vanochtend is neergezet, door iemand die nog vroeger dan ik hier is aangekomen, geen idee. Een omtrekkende beweging brengt uitsluitsel. Aan de zijkant zit nog een poort. Deze is open. Brutaal stap ik naar binnen. Niet mijn ding, eigenlijk, zomaar ergens binnenstappen, dus meld ik mij bij de eerste persoon die ik tegenkom. Blijkt een buitengewoon aardige man te zijn, die hier al ontelbare jaren tuiniert. Joviaal wordt koffie geschonken, anderen sluiten zich aan en voor je het weet staat de zon hoog aan de hemel. Yep, zoals ik zei: een paradijsje.

 

Baaituin 8210023

E-mail