Please assign a menu to the primary menu location under menu

Mensen in de stadTroon

Bart Buijs CHRONIQUEUR EN STADSFOTOGRAAF

Bart-Buijs

‘Ik zag vroeger alleen maar lelijke foto’s van Almere,’ vertelt Bart Buijs.

In die bevinding vond hij uiteindelijk zijn lotsbestemming: stadsfotograaf. Barts prachtige foto’s tekenen de liefde voor de inwoners van zijn Almere. De onopvallende bewoner, de curieuze zonderling of de passievolle ondernemer. Hij krijgt ze allemaal voor zijn lens en verbindt ze met de stad. Hij maakte eenendertig afleveringen van Troon, deze rubriek. Camera en fiets horen bij hem, onlosmakelijk. De vele fietspaden van onze stad – hij noemt ze haarvaten – brengen hem naar de verhalen die hij zoekt. Naar het verhaal van Eef en Jan bijvoorbeeld, die hij zag uitpuffen onder een parasol in de hete middagzon. Achter een tafeltje, gemaakt van een naaimachineonderstel, met daarin een laatje met zorgvuldig bewaarde gevonden voorwerpen uit de straat. De fotograaf schrijft ook. Barts teksten zijn bijna poëtisch, nooit cliché. Hij noemt zichzelf een taaldier en perfectionist, hij houdt van Shakespeare en Hemingway. Taal moet recht doen aan de persoon die hij portretteert, vindt hij. Het vergde overtuigingskracht om hem op deze Troon te zetten: eh nee, dat hoefde niet. Als schrijver van deze rubriek zet Bart er een punt achter. Er wacht hem een aanzienlijke taak. Hij is nu souffleur voor gemeenteraad en inwoners, en dat vergt zijn volle aandacht. Communicatieadviseur van de Raad. Het lijkt de optelsom van waar hij zijn hele leven al naar streeft. Stad en inwoners verbinden. Barts bescheidenheid siert hem. Die karaktertrek ligt ook ten grondslag aan de Troon waarmee hij tien jaar geleden startte. Evenmin als Bart zochten de Almeerders over wie hij schreef de schijnwerpers.

Nergens voor nodig, vonden ze. Maar ze verdienden het steevast wél.

Bart verdwijnt niet van het toneel. Hij kiest simpelweg een ander podium. Soms zie je hem op onverwachte plekken. Achter de stadspiano in de nieuwe bibliotheek, naast de roltrappen. Dan hoor je hem al van verre de toetsen beroeren. Hij speelt niet van papier, daar is hij niet van.

Spelen is voor hem als fotograferen: het moment pakken, de juiste snaar raken. Touché.

De foto van Bart moest perfect zijn, met zijn camera, met zijn instellingen. Want Bart is het liefst ‘in control’ als het over zijn vak gaat. Niet op de stoel van de bestuurder, de burgemeester. Maar in de coulissen van de raadszaal, zijn werkplek.

TEKST & FOTO MARCEL KOLDER