Please assign a menu to the primary menu location under menu

Troon

Philippe van Thiel, alle wind is goede wind

PRS190522_P5223112Philippe van Thiel

Onder een oneindig hemelgewelf van duizend kleuren avondrood wordt hij wakker. Verdwaald op rusteloze polderwegen en gestrand aan de rand van een haveloze waterpartij tussen bergen van zand en schraal opschietend groen. Op weinig meer dan een verwaaid duin aan de rand van een net uitgegraven meer tuurt de twintiger naar de overkant. Onbarmhartig waait de wind witte koppen op het water en volle tranen in zijn ogen. Behalve die indringende ondergaande zon is er niet veel te zien, niet hier op de zandplaat, noch in de vermeende stad aan de overzijde. Alom is het leeg en laag begroeid. Mooie plek, denkt de jongeman. En hij stroopt de mouwen op.

Voor 100 piek pacht hij van de RIJP (Rijksdienst IJsselmeerpolders) een stukkie kale grond aan de oever. Een container kost ‘m 80 gulden huur voor het hele seizoen. Achterin gaat een bed, niet verder vertellen, eronder komen zwemvestjes. Niet voor opslag, maar als matras. In emmers staan flesjes bier en frisdrank te koelen. Als het donker wordt flakkert licht van een olielampje een bijna-gezelligheid in deze kantoor-kantine-loods-receptie-woon- en slaapkamer van zeilschool Voor de Wind. “Eigenlijk was het een kale bende,” zegt Philippe nu.

Na de huurcontainer kwam er nog een en toen een grote tent en daarna een kantine, een steiger, een botenopslag en een hellingbaan en ging het Haddock Watersport heten. Maar wat er vooral kwam was bezoek. Kinderen en jongeren om te zeilen en surfen. En de papa’s en mama’s voor hun boot en hun borrel. Dit autonoom ontstane stukje grote stad met zijn idyllisch rafelrandje verwierf zich een plaats in het hart van de stad, niet louter geografisch, maar vooral spiritueel. Een stukje Almere dat niet van rand tot rand was bedacht, maar uit verbondenheid met het land was gegroeid. Hier kon het, dus hier gebeurde het.

Dat dát na 32 jaar voorbij is, omdat er nu een Floriade komt én omdat een stad nu eenmaal mettertijd verandert, doet Philippe groot verdriet, maar het stopt hem niet. Want op het surfstrandje aan de oever van het Gooimeer komen de wind en de jongen elkaar weer tegen. En opnieuw tuurt hij naar de horizon en glanzen zijn ogen. Een man met jongensdromen die nog niet vervuld zijn. Een ecologische jachthaven, een upcycle perron voor boten, een klimaatneutrale scheepswerf of een Turntoo recreatieconcept aan de Noorderplassen. Het kan. Want waarom niet. En dat is waarom ik Philippe op de troon wil. Een bescheiden ode aan deze Almeerder die al 32 jaar aan de stad meedoet en dat nog steeds doet. Wind mee of tegen. Want alle wind is goede wind voor wie durft te zeilen.