Please assign a menu to the primary menu location under menu

Bouwen en beherenNatuur, groen en blauwWonen

Het woeste water getemd

Floriade BoulevardFloriade Boulevard

Even dacht ik dat ik in de tijd was terug gegaan naar 1968. Overal zand en modder, en wind die het water laat schuimen en klotsen tegen een gloednieuw dijklichaam. Op de grens van land en water trotseren stoere werkmannen de natte koude.

Nat en koud is het wel, maar het is 2018, begin oktober. Ik loop over de toekomstige boulevard van de Floriade en de daaropvolgende woonwijk. Het tafereel dat zich voor mijn oog ontrolt is uiterst zeldzaam binnen de grenzen van onze stad. Hier wordt een onderwater-overbeschoeiing aangebracht. Kunststof matten op een frame van wilgentakken worden met stortstenen op het talud van de boulevard afgezonken. Het is een prachtige tijdloze methode, waarin verleden en heden samenkomen. Maar vooral een die deze Weerwateroever toekomstbestendig maakt. Geen waterwolf krijgt grip op zo’n walkant. En dat moet ook niet, want waarschijnlijk lopen hier straks een paar miljoen Floriadebezoekers en daarna komen er een paar honderd mensen te wonen.

Omdat ik foto’s mag maken van de werkzaamheden, loop ik nu voor het eerst op deze Westelijke boulevard en onderga ik de ruimtelijkheid ervan. Was ik een paar dagen geleden nog op het Weerwatereiland en vond ik de groene beslotenheid daar bijna knus en beschermend, hier is het open en oneindig. Als dit straks gerealiseerd is, strekt zich hier een lange grootstedelijke boulevard uit – denk aan de Beatrixpromenade in het Beatrixpark – met een fraai uitzicht op de skyline van Almere. Oef, nu al mooi. Maar het aanzicht kan nog meer diepte krijgen door het coulisseneffect van geplande drijvende woningen aan lange kronkelende steigers, met daarachter het blijvende groen van het Utopia eiland. Keer je om, dan zie je (straks) de boulevard geleidelijk opklimmen naar het busplein dat boven de A6 zweeft. Maar nu al zie ik precies waar dat gaat komen, want heimachines steken als bakens in de lucht.

Ik weet wel dat DagAlmere de kroniek van de bestaande stad is, maar soms dringt de toekomst zich zo in mijn heden op dat ik het niet nalaten kan.

Dus.

Ik was een kwartiertje aan het fotograferen en bleef daarna nog bijna een half uur gewoon staan kijken. Best wel mindful.