Please assign a menu to the primary menu location under menu

Politiek

Uitgelaten

griffie, politieke markt, gemeenteraadAlle raadsleden die vertrekken op een rij

Dat is de stemming, ik kan het niet anders omschrijven. Sommige raadsleden zijn zichtbaar nerveus, anderen tonen zich ontspannen zoals ik ze nog nooit zag. Vandaag eindigt hun raadsperiode. 23 van hen komen niet terug in de nieuwe raad. Het is vrolijk maar ook hartverscheurend afscheid.

Deze Almeerse burgers hebben tot wel 16 jaar lang wekelijks in elkaar nabijheid vertoeft. Soms waren ze het eens, soms hartgrondig oneens. Maar altijd moésten ze door één deur, want de stad moet bestuurd worden. Ze namen gezamenlijke beslissingen die soms een triomf inhielden, maar vaak ook lastig uit te leggen. Ze werden gevierd en dan weer – spreekwoordelijk – gevierendeeld. Een dankbare taak, maar niet zelden ook zwaar en ondankbaar. Ik heb bewondering en groot respect voor al deze volksvertegenwoordigers. En vandaag spreekt de burgemeester de dankbaarheid namens mij en de stad uit.

Ovatie

Maar voordat afscheid wordt genomen van de oude raad, controleert een commissie eerst de geloofsbrieven van de nieuwe raadsleden. Ook al worden die donderdag pas geïnstalleerd, de oude raad rekent het tot haar taak erop toe te zien dat er een goede nieuwe raad komt. Het is een formaliteit, maar wel een serieuze en drie politieke zwaargewichten doen het werk: Nico van Duijn, Roelie Bosch en Ellentrees Müller. Nadat het papierwerk in een kwartiertje is afgerond, kan het uitzwaaien beginnen. Eerst is er een korte speech van Jan Lems. Daarna spreekt Ellentrees, de huidige voorzitter van het presidium en vice-voorzitter van de raad, waarachtig wijze woorden. Haar stemgeluid wordt gaandeweg steeds hoger en breedbaarder. Ze is ook zichtbaar gepassioneerd en geëmotioneerd. Terecht krijgt ze een daverende en staande ovatie.

Doei

Dan wordt er afgescheid genomen van raadsleden die niet terugkeren. Dat is leuk ingestoken. De vertrekkers gaan in de middencirkel op de bank zitten. In het mikpunt, zal ik maar zeggen. De burgemeester roept ze om de beurt naar voren en spreekt ze persoonlijk toe. En dat doet hij kleurrijk. Geheel in karakter kijkt hij ze daarbij doordringend streng, wat bozig aan, terwijl hij tegelijkertijd de vertederendste woorden uitspreekt. Ieder krijgt een fotocollage met hoogtepunten uit zijn of haar raadsperiode, het raadsgeschenk (een kunstwerk van Frans van der Ven) en een riante bos bloemen. Maar Franc voegt daar nog een op de persoon afgestemde mooie wijn aan toe. Prachtverhalen met soms briljant gevonden associaties tussen wijn en raadslid. De dwarsheid van het ene raadslid, de typerende rode broek van een ander. Het komt allemaal voorbij en levert herkenning en plezier op. Voor vijf raadsleden is er extra aandacht. Ze worden benoemd tot Lid in de Orde van Oranje Nassau en krijgen het bijbehorende lintje. Ook al is het niet echt een verrassing voor ze, ze zijn er zichtbaar van onder de indruk.

Missen

Tussen de vertrekkende raadsleden zitten enkele van mijn helden. Ik wil ze graag noemen: Roelie, Ellentrees, Marco, Cocky, Ans, Jannie, Rutger. Niet dat ik al die anderen niet ook apprecieer, maar deze maakten door de jaren heen of op enig moment de grootste indruk op mij. Tjonge, wat ga ik die bijzondere mensen missen. Toegegeven, ik ben zelf een watje als het gaat om afscheid nemen, maar ik weet zeker dat we ze als stad ook zullen missen. Mét deze sympathieke mensen gaat er ook een vracht aan kennis, ervaring en netwerk verloren.

Leed

Voorlopig is het afscheid nemen. Weet je, nog erger dan het afscheid nemen zelf, is het foto’s maken van afscheid nemen. Wat een leed. David van de griffie wil dat ik van alle niet-terugkerende raadsleden een soort statiefoto met de burgemeester maak. Ach en wee. Ik sputter nog wat tegen, maar ga zijn verzoek wel inwilligen. Ook al moet ik daarvoor telkens in het proces inbreken. Iedereen moet even een ‘standje’ aannemen. Voordat ik daaraan toe kom, wil ik wat sfeerplaatjes schieten. Dus ik schiet iemand die de presentielijst tekent. Prompt denkt iedereen die erachteraan komt dat dit bij het protocol hoort en zo sta ik een kwartier lang penportretten te schieten. Er volgen wat handelingen (geloofsbrieven en speeches) en als dan de standjes aan de beurt zijn helpt burgemeester Franc frank mij heel welwillend. Dankjewel Franc! Gaandeweg de avond zie ik hem wel een beetje inkakken, maar dat is geen wonder, want hij is nog niet hersteld van een griep.

Als de lintjesregen aanvangt wordt de sfeer pas echt uitbundig. De hele zaal gaat staan voor de gedecoreerden, maar ja, in het tijdsgewricht kan ik dat niet in beeld krijgen. Er wordt gezoend en hartelijk omarmd. Het is een heerlijke knusse bedoening. Maar bovenal is voor deze raadsleden met hun uithoudingsvermogen en volharding een grote collectieve trots voelbaar. En dat is dubbel en dwars verdient.

Donderdag een nieuwe raad. Met 16 ervaren raadsleden en 29 verse. Ik kijk ernaar uit.

Noot: Deze week geen fotogallerie. Er zijn veel foto’s gemaakt van de gehuldigde raadsleden, maar die zijn elders gepubliceerd. Ik vind ze meer van persoonlijke aard en ze kunnen daar worden gedownload. Ontving je van de griffie geen linkje, laat mij dat dan weten, dan stuur ik je die alsnog.