Please assign a menu to the primary menu location under menu

Politiek

Zorg(elijk)

Griffie, Politieke Markt, zorgdebatGriffie, Politieke Markt, zorgdebat

Met 150 aanwezigen hebben we een drukbezocht verkiezingsdebat in het stadhuis. En het gaat maar over één ding: de zorg. Serieuze zaak, maar de dames en heren politici branden er mooi hun handen niet aan. Weinig te kiezen.

Ik laat het aan de mede-organisatoren en journalisten van de krant om verslag te doen van de inhoud en die te duiden en beperk mij – zoals gewoonlijk – tot het observeren van het proces en het politieke bedrijf. En daar viel best wel wat op aan te merken.

Wat

Op initiatief van Stichting ABRI kwamen AlmereDezeWeek en de gemeente in actie om het debat mede mogelijk te maken. De Burgerzaal, nog heel even wekelijks toneel van de Politieke Markt, was voor de gelegenheid ingericht in weer een nieuwe indeling. Er zijn Almeerders met een beperking, zorgverleners en -betrokkenen, en politici en bestuurders. De ruimte wordt vrolijk opgeleukt met kraampjes, kleurrijke verkiezingsposters en oprol-banieren, waarvan er slechts ééntje opvallend off-topic genoemd kan worden. Die gaat over de Floriade. Ach gut. Het is dus verkiezingstijd en het evenement heet een verkiezingsdebat, dus er cruisen er ook talloze, soms wat gretige raadskandidaten rond, op zoek naar gewillig publiek. Eigenlijk wel een leuke sfeer.

Wie

Centraal in de opstelling en in het debat stonden de aanbrengers van de onderwerpen: de tien leden van het G-kracht panel. Eromheen de zitplaatsen voor het publiek. Op een podium, als ware zij verheven, de politici, ongevraagd neerkijkend op de zaal. Een aantal leken mij er zichtbaar ongelukkig onder. Pas als een onderwerp besproken werd, daalden zij af naar ons aardse niveau om aan een sta-tafel hun standpunten kenbaar te maken. Ik zou zeggen, voor volgende keer, doe het andersom: de politici tussen de G-krachters en wie aan het woord komt, mag ‘even’ op het podium. Kortom: dit zijn de spelers dus: 14 politici (van de 16 partijen die aan de verkiezingen deelnemen),

Hoe

Debatleiders zijn de doorgewinterde stadsjournalisten van AlmereDezeWeek Robert Mienstra en Marcel Beijer. Ze toonden zich duidelijk ingevoerd en betrokken bij de onderwerpen. Wethouder Frits Huis is op persoonlijke titel aanwezig, om als een quasi Maarten van Rossum zo nu en dan een kwinkslag te maken. Hij komt nauwelijks in beeld. Er zijn nóg twee journalisten, Kirsten Woudenberg en Hestia Ruben, ze draven heen en weer met microfoons om het publiek de prominente rol te geven die hen was toebedeeld. Dat lukt heel goed. Robert laat een aantal G-kracht-leden hun onderwerp inbrengen en nodigt daarna twee politici uit om hun standpunt kenbaar te maken. Andere politici kunnen door middel van een gele kaart inbreken en het publiek hoeft maar een vinger op te steken om hetzelfde te doen. Een geoliede machine, vol vaart, erg leuk door de inclusiviteit en de zichtbare confrontatie tussen spelers. Volop dynamiek. Maar weinig debat, weinig onderscheid en weinig realistische standpunten.

Scope

Natuurlijk is een verkiezingsdebat over één onderwerp, hoe divers het in zichzelf ook is, al een enorm beperkend. Naast zorg zijn er immers nog een hele rij andere belangen waar raadsleden mee rekening moeten houden. Dat die afweging gemaakt móet worden is echter volstrekt onzichtbaar. En blijkt ook onbespreekbaar. Want in aanwezigheid van een zaal vol mondige direct-betrokkenen, zegt niemand dat uitbreiding van de dagopvang wellicht onbetaalbaar is, of dat voor meer toegankelijkheid er eerst meer gebruikers moet zijn of dat sneller vervoer praktisch soms niet haalbaar is. En natuurlijk vindt iedereen dat het betreffende VN verdrag moet worden nageleefd, dat veiligheid behoort te zijn gewaarborgd en dat iedereen moet meedoen in de samenleving. Zelden hoorde ik op één avond sprekers zo vaak zeggen dat de voorgaande spreker hem of haar het gras voor de voeten had weg-gemaaid. Dat is illustratief voor het hoge gehalte aan homogeniteit. En dat is een …..

….gemiste kans

Afgezien van een sporadische realistische opmerking op ‘rechts’ laten de politici de kans liggen om duidelijk te maken dat echt transparant bestuur betekent dat je ook duidelijk maakt wat er niet kan. En als er nu iets is waarop ík die politieke partijen zou kunnen onderscheiden is het op de keuzes die ze maken. Want niet alles kan, dus wil ik kiezen voor een partij waarvan ik verwacht dat die de juiste keuzes voor mij maakt. Waar zijn de moedige politici die niet alleen willen zeggen wat ze willen, maar ook durven praten over wat ze niet kunnen?

Het initiatief en de activiteit is prachtig. Goed werk van ABRI, AlmereDezeWeek en de gemeente. Het is een mooie avond. Ik kom in contact met een bevolkingsgroep die ik zelden ontmoet. Ik hoor dingen over ze – en nog beter: van ze – waar ik geen weet van had. Het is verrijkend, verhelderend en soms onthutsend. En het is soms fabelachtig leuk. Als Alex blijmoedig, ongeremd en hartstochtelijk vals het Almere Lied ten gehore brengt, kan ik alleen maar bewondering opbrengen voor zijn totale onbevangenheid en overgave. Zelf moet zeker tien meditatielessen volgen om dat jaloersmakende niveau van mindfulness te bereiken. Een grote inspiratie voor mij, en misschien steken die politici er ook nog wat van op. Durf eens wat meer.

13 partijen (van de 16 die meedoen) hebben een mening over zorg en welzijn. En die andere drie dan? Tja, dat weet ik ook niet. Wat ik wel weet is dat het één van de 17 thema’s op de speciale verkiezingspagina van de gemeenteraad is. Een geweldige overzichtelijke stemhulp. Hier moet u zijn.

Lees hier meer over het G-kracht panel en Stichting ABRI.
AlmereDezeWeek maakte een videoverslag van het debat. U vindt het hier.