Please assign a menu to the primary menu location under menu

Natuur, groen en blauwRecreatieWonen

Knuffelende wilgen

DagAlmere, Natuur, mistWilg tussen Starleypad en Lange Wetering

Eerder deze week verjubelde mij de om-geknaagde knotwilg aan de Lange Wetering. Beversporen uit de wildernis op fietsafstand in Almere. Vlak daarna kreeg ik ook deze bijzondere wilgentwee-eenheid in het oog. Dat liet mij niet los.

Voor mij zijn het knuffelende wilgen. Want ook al ontspringen ze vanuit één wortelstelsel en vormden ze ooit één wilgenstam, inmiddels zijn het er twee. Vanaf de ene kant bezien zijn het twee onafscheidelijke familieleden, naar elkaar neigend of leunend, en de druilerige ochtend trotserend. Maar vanaf de andere kant zie ik de leegte die ooit gevuld werd door hun gemeenschappelijke stam. Van twee kanten bekeken; twee wilgen is een; een wilg blijken er twee.

Standpunt

Mijn standpunt bepaalt hoe ik naar de dingen kijkt. Dat geldt voor mijn fotografie, waar ik heel bewust die keuze wil maken. Het standpunt, daar waar ik mijn statief neerzet of daar waar ik ga staan, bepaalt wat ik zie en welke compositie daar uit volgt. Compositie is: rangschikken van de getoonde beeldelementen binnen het kader. Rangschikken, tonen, kader: dat zijn beperkende factoren. Mijn standpunt bepaalt wat ik zie en hoe ik het zie. Het bepaalt ook wat ik niet zie. En wat ik niet laat zien in mijn foto’s. Het is een belangrijke boodschap bepalende factor. En er is een tweede.

Afstand

Ik leerde van de grootmeester van de landschapsfotografie Martin Kers in een interview dat ik jaren geleden met hem mocht hebben een grote waarheid. Je moet met heel je hart van je onderwerp houden, maar ook weer niet. Je moet door wat je ziet overweldigd worden, maar ook weer niet. Want als je naar je onderwerp kijkt en je bent erdoor overdonderd, kun je er geen goede foto van maken. Dat lukt niet, omdat je dan niet met je ogen naar je onderwerp kijkt, maar met je hart naar je perceptie ervan. Daarom moet je voor een goede foto mentale afstand nemen. Je moet ‘m heel graag willen maken en tegelijk moet het je niets uitmaken.

Kerstboodschap

Terwijl ik in de trage miezerregen naar de knuffelende wilgen sta te staren, ben ik mij bewust van de humane analogie. Ook voor mij als mens geldt dat mijn standpunt en mijn emotie de compositie bepaalt. Hoe ik kijk naar de dingen en wat ik buiten beeld houd. Alleen is het in die hoedanigheid veel meer een onbewust proces. Meer een vanzelfsprekend, vaak ondoordacht acteren of reageren op wat er op mijn weg komt. Ai. Hoe vaak ben ik onbewust slaaf van mijn overtuigingen en gewoonten? En wat betekent dat voor mijn interactie met andere mensen? Doe ik hen en mijzelf tekort? Het zijn mooie vragen, zo tegen het einde van het jaar. Zo leidt mijn ontmoeting met de twee-eenheid van de knuffelende wilgen onverwacht tot een mooi moment van contemplatie en de oproep aan mijzelf om vanaf nu de mensen vanuit meer standpunten te aanschouwen. Om meer recht te doen aan de prachtige complexe en veranderlijke wezens die wij allemaal zijn.