Please assign a menu to the primary menu location under menu

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Bye bye bridge. Klinkt als een liedje. Maar niets muzikaals kenmerkte het onvoorstelbare geweld waarmee het Havendreef viaduct over de A6 werd gesloopt.

Tegelijk gingen drie monsterlijk woest brullende, rammende en bijtende machines het gewapend beton te lijf. Werkmannen, onnozel klein, scharrelen machteloos tussen verwrongen staken van staal, neergestorte betonplakken en verkruimeld cementpuin zo groot als skippyballen. Een brandslang spuit kubieke meters water op de rammende sloopmachine en door de wrijvingshitte ontstaan stoompluimen tussen de stofwolken. Op luttele meters afstand snijdt een moedig werkman met een lasapparaat de wapening los, waarna nog hangende betonklonten met een klap omlaag storten.

Vrijwel iedereen die het nieuwe viaduct gebruikt kan het niet laten te stoppen, uit te stappen en het geweld te bekijken. Veilig achter de puinschermen en de houten schutting. Wanneer ze met elkaar praten is het schreeuwend. Het anders zo luidruchtige verkeer op de A6 wordt volledig overstemd door de sloophamers. Zo nu en dan kijken de werklieden omhoog. Ze werpen een blik op hun publiek. Ze maken het niet vaak mee, burgers die hun werk komen bekijken, maar leuk is het wel. Als een pijler zich onder donderend geraas gewonnen geeft, klinkt en gejuich en applaus. Mannen met hun zonen die iets proberen te zien wat achter een schutting verborgen gaat. Een iconisch beeld van een van ’s werelds beroemdste fotografen dringt zich voor mijn geestesoog.

In 1932 fotografeerde Henri Cartier Bresson (HCB)  in Brussel mannen die door openingen in een afscheiding loeren. Naar verluidt probeerden ze een voetbalwedstrijd te volgen, maar die foto laat dat niet zien. Het was eerder dat jaar dat HCB een Leica kleinbeeldcamera verwierf. Hij was toen 24 en de fotografie werd van hobby een passie. En het was meteen kunst.
HCB is de meester van ‘het beslissende moment”. Zijn foto’s lijken ogenschijnlijk toevallig gemaakt, maar worden eeuwig door de weergaloze timing. Een kat die met vier poten tegelijk van de grond is, het preciese ogenblik van een kijkrichting, iemand die over een plas spring. Hij wist ook als geen ander beweging om te zetten in compositie en van heel gewone en alledaagse onderwerpen bijzondere momenten te maken.

In analogie met Godfried Bomans’ hunkerende verzuchting “ach, had mijn vrouw maar één zo’n been”, denk ik wel eens: “ach, maakte ik maar eens zo’n foto.”

(grappig overigens, dat Bomans in 1932 debuteerde, hetzelfde jaar dat de kunstfotograaf in HCB opstond)

Officiële site van HCB: http://www.henricartierbresson.org/hcb/HCB_expo_en.htm

Foto’s van HCB: http://everyday-i-show.livejournal.com/85173.html