Share

DagAlmere verhaalt over de bestaande stad Almere. Over het wonen, de mensen en de natuur.
Het zijn de observaties van fotograaf en schrijver Bart Buijs. DagAlmere gaat over alles wat hem boeit.
Special: Vanaf oktober 2017 volgt Bart zes maanden lang het politieke bedrijf in Almere. Daar kom je dus (tijdelijk) veel verhalen over tegen. Verhalen die aantonen dat spel van politiek en bestuur in onze stad buitengewoon boeiend is.

AlmerePad; lente in de winter

Tussen en in de ontwateringsgreppels van 50 jaar geleden staan spontane wilde wilgen. Veel zijn omgevallen of gespleten. Op afgezaagde stronken schieten nieuwe waterloten halsstarrig omhoog. Het bos leeft altijd.

Tientallen malen al liep of rende ik over dit pad en elke keer ontdek ik er nieuwe verrukkelijkheden. Vooral nu in de winter het loof ontbreekt en je onbelemmerd door de bomen het bos kan zien. Het is eind januari, dus behalve het alomtegenwoordige mos, dat soms tot wel twee meter hoog tegen de stammen opkruipt, kleurt ook de hazelaar in volle pracht. Je komt ze hier overal tegen, vaak aan de rand van een open plek, strook of langs het pad. En waar het bos haar schaduw werpt, ligt nog het ijs. Op andere plaatsen gloeit de zon de stammen en takken in een zacht oranje.

AlmerePad

We lopen een stukje van het AlmerePad. Mijn vrouw en ik. We gaan dit jaar alle stukken lopen en dit parcours is perfect om mee te beginnen, want het slingert 100 meter van onze voordeur voorbij. We zijn in deze omgeving helemaal thuis, maar het is een prachtwandeling van iets meer dan 9 kilometer door een gevarieerd landschap. Een makkie dus. Aanpalend aan onze buurt komen we eerst door het weergaloos mooie bewonersinitiatief Kwelbeek van de Hoekwierde. In alle seizoenen een onverwachte traktatie van de natuur.

Parkbos

Daarna is het een klein rondje Kromslootpark. Opvallend dat onze gemeente als zo snel na de storm van amper een week geleden alle paden begaanbaar heeft gemaakt. Hulde! Het park is eigenlijk meer een bos (met het Beginbos) en een geweldig mooie strook tamelijk wilde natuur. Weliswaar grotendeels aangeplant, maar voor een deel ook weer verwilderd. Als je goed kijkt, kun je op de bodem de greppels nog zien, zoals ze werden getrokken toen de polder nét was drooggevallen. Wat nou ‘geen historie’ in onze stad.

Dorp

We lopen het hele Farflerpad af tot aan het Eksternest en daar draait de route het dorp in. Langs de grachten van Kromgouw en Groenhof met hun fraaie doorkijkjes. Almaar langs het water tot aan de Schoolwerf. Waar de route, verrassend genoeg, net niét langs het eerste woonhuis van Almere leidt. Dan het centrum in over de Kerkgracht en richting de Havenkom. De torentjes kondigen de halte aan. Eeuwig jammer dat hier het parkje en het muziekpaviljoentje is verdwenen, maar wanneer je tussen die torentjes door de boulevard op stapt, is dat snel vergeten.

Dijk

We nuttigen wat bij Julia’s op het terras, de jas kan uit, want een verrassend krachtig zonnetje doet dienst als terrasverwarming. Ons laatste stukje gaat eerst onderlangs en daarna bovenop de dijk. Ook een uitzicht dat nooit, nooit verveeld. Het zand dat vanaf het surfstrandje de dijk op en over waait ligt langs de randen van gras en stoep en geeft dit stukje een exotisch karakter. Ter hoogte van het grasveld van de Kimwierde kruisen de paden op het talud van de dijk en er staan prachtige bomen. We moeten zeker stellen dat, als er hier straks een ongewenst flatgebouw wordt gebouwd, in elk geval deze mooie oude dijkwachters blijven staan. Maar ik hou mijn hart vast. Want laten we eerlijk zijn, alles wijst erop dat ze in het stadhuis niet van bomen houden.

 

E-mail